Mogen we ons vandaag beperken tot een kort verslag? Diegem had het niet meer in eigen hand en kon alleen maar alles uit de kast halen om de eigen wedstrijd te winnen. Wat er op de andere velden gebeurt, daar kan je geen invloed op uitoefenen. Of toch?
En of onze jongens alles uit de kast haalden! De supporters kregen een spannende wedstrijd en een geweldige prestatie van de thuisploeg te zien. Met de handen op het hoofd van ongeloof trok iedereen naar de rust met de nul-nul score nog op het bord. Het is moeilijk aannemelijk te brengen als je er niet bij was, maar een vijftal grote doelkansen voor Diegem is zacht uitgedrukt. Overtuigender is het feit dat de bal twee keer de paal trof nog voor de wedstrijd halfweg was. Gaan er een paar in dan stijgen de kansen om de wedstrijd te winnen én weet je dat bij de concurrenten het rode alarm afgaat.
Dat Jef Colman direct na de rust een voorzet van Labiad binnentikte gaf het geloof een boost, ook al stonden Jong OHL en Houtvenne op winst. Sulejmani maakte snel gelijk, maar Colman trok Diegem alweer op voorsprong. De wedstrijd lag nu helemaal open en toen nam het verhaal van dit seizoen alsnog de bovenhand. Want hoewel Diegem nog kansen kreeg en als klap op de vuurpijl opnieuw twee keer op de paal mikte, scoorde Wijnen de gelijkmaker en Sulejmani de winner. Houtvenne ging in de slotfase ook nog onderuit op Lyra-Lierse zodat het allemaal nog kort tegen elkaar kwam te liggen.
Dus valt het doek voor Diegem en dat is jammer, uiteraard. Maar Diegem zou Diegem niet zijn als dit een ramp zou betekenen. Aan het eind van dit seizoen in de hoogste amateurreeks mag alleen trots overeind blijven. Trots omdat we tot de laatste wedstrijd meespeelden voor het behoud, maar vooral ook trots omdat Diegem dit met positief en bijwijlen heel knap voetbal deed. Als het stof is neergedaald zal er volgend seizoen, met een weliswaar vernieuwd team (zie verderop), maar trouw aan onze clubcultuur, een strijdbaar Diegem opstaan. Daar zal de volgende weken hard aan gewerkt worden.
Een nieuw hoofdstuk voor Diegem Sport.
Nu het doek gevallen is over de competitie 25-26 in eerste nationale Voetbal Vlaanderen, kondigt zich een nieuw hoofdstuk aan voor de A-kern van onze club. Zoals na ieder seizoen verlaten een aantal spelers de club en dit jaar zoeken ook twee leden van de staf andere oorden op. Assistent-Coach Cedric Demeulenaere gaat een nieuwe uitdaging aan en wordt T1 bij Fenixx Beigem Humbeek. Hoofdkine Mathieu Vanderroost moet wegens zijn drukke praktijk, gecombineerd met het vaderschap, een stapje terugzetten. Allen werden zondagnamiddag na de wedstrijd naar goede gewoonte gepast gevierd.
Maar dit keer is er toch nog iets meer aan de hand. Met Dean Michiels, Daimy Deflem en Jan De Bouw vertrekt een drieschaar met meer dan een gewone staat van dienst. Niet minder dan 31 samengetelde seizoenen en ervaring vallen weg. Die zullen hoe dan ook min of meer moeten opgevangen worden. En dan spreken we niet alleen over de reddingen van Dean – 10 jaren dienst – , de goals of assists van Daimy – 5 jaren dienst – of het loopwerk en de balrecuperaties van Jan – 16 jaren dienst -, zowat hun respectievelijke takenpakket op de grasmat. Maar vooral ook hun inbreng in wat we met het begrip “kleedkamer” kunnen samenvatten. Het cement tussen de stenen, de waarden en geplogenheden in de club, de communicatie onderling en met de staf, het bewaren van de sfeer, het blussen van kleine brandhaardjes, kortom, de teugels van het paard korthouden.
Dean Michiels kwam in 2016 van KSK Heist, dat in de toenmalige tweede klasse uitkwam, naar Diegem. Hij zou 10 seizoenen lang onbetwist onze keeper worden. Zijn reddingen op belangrijke momenten werden zijn handelsmerk. Hoeveel wedstrijden werden gewonnen door fraaie goals van de mannen vooraan, maar die ene ferme redding vlak voor de rust verdween vaak tussen de lijnen van de historie, al was ze telkens van kapitaal belang. Ook de voetballende kwaliteiten van Dean werden met de evolutie in het moderne voetbal steeds belangrijker.
We gaan de keeper ongetwijfeld missen, maar de mens wellicht nog meer. Papa van Maxim en Lea-Marie, en vaderfiguur in de ploeg, zonder onder te moeten doen voor de fratsen van de jonge bende. Jarenlang voor het zaterdagse ontbijt gezorgd, stipt op tijd na de lange ritten tussen woonst en Diegem. Met zijn vertrek verdwijnen ook zijn ouders en familie een stukje uit ons oog, maar niet uit ons hart. Het ga je goed, Dean. Succes in elk volgend verhaal, en graag tot ziens op onze evenementen en wanneer je nog eens een goed matchke voetbal wil zien. Al moeten we toegeven dat ze in Thes ook wel op een balletje kunnen trappen.
Daimy Deflem. Uniek is het juiste woord. We hebben zelden een speler ontmoet die zo moeilijk juist te definiëren valt. Na heel wat omzwervingen in en rond Vlaams Brabant, KFC Diest, KSK Heist, SK Londerzeel, Tempo Overijse, Waasland Beveren, KVW Zaventem, KVK Tienen… mogen we zeggen dat hij in Diegem eindelijk een tweede thuis vond. Hij landde in 2021 en vond hier de juiste omgeving om vrijuit zijn fluwelen kwaliteiten ten toon te spreiden.
Als spits of valse 9, als hoge flank of nr. 10, het maakte allemaal niet veel uit. “You hate him, you love him”. In Diegem, waar we hem vijf seizoenen lang mochten meemaken, is het toch meer “houden van” natuurlijk. Met de regelmaat van een Zwitsers horloge, dé certitude voor goals en assists. Knarsetanden soms na een onmogelijke poging van op 35 meter, maar evengoed ging die volgende bal er gewoon in!
Hoezo, moeilijk juist te definiëren? We doen nog een poging: over vijf seizoenen scoorde Daimy 89 goals en gaf hij 38 assists. Met de geboorte van Juul valt zijn keuze om wat dichter bij huis te gaan voetballen best te begrijpen, en wij gunnen hem daar dan ook verdere successen. Al worden het voor Diegem “grote schoenen om te vullen”, ongetwijfeld.
Jan De BouwVoor het begin van dit verhaal moeten we even verder terug naar een zondagmiddag in 1994. Het jonge ventje van drie loopt aan de hand van de toenmalige kapitein van Diegem in een drafje mee het veld op en voelt het bloed sneller door de aderen stromen. Wie kon toen vermoeden dat dit ventje zich door de Diegemse jeugdopleiding zou knokken naar een plek in het eerste elftal, om daar vervolgens 16 jaren lang te blijven? En toch was dat wat er gebeurde. Vanaf 2010 tot vandaag 2026 herhaalde Jan hetzelfde drafje naar de middenstip, goed voor meer dan 370 wedstrijden in het Nationale voetbal in het groen-witte shirt.
Uiteraard mag Jan trots zijn op deze carrière in de club van zijn hart, die is niet voor iedereen weggelegd. Betekenis gevend aan de Diegemse missie gingen enkele grote figuren in het verleden hem voor, waarvan Pieter Jacobs nog fris in het geheugen ligt. Maar het voetbal evolueert snel en de spelers met een volledige clubloopbaan worden zo zeldzaam als witte dolfijnen.
Jan, jouw liefde en loyaliteit voor de club en haar supporters staan buiten kijf én vormen de belichaming van onze clubcultuur. Je werkt ook als jeugdtrainer en -coördinator en het is onder meer jouw taak om de normen en de waarden van Diegem Sport aan te halen en door te geven aan jonge spelers en hun ouders.
In feite Jan, heb je hiervoor niet veel uitleg nodig, hè. Je staat gewoon voor hun neus. Als voorbeeld van het ultieme traject dat Diegem kan betekenen voor haar jeugdspelers. Gedrevenheid en talent, geloof en geduld, discipline en bijzonder hard werken voor het gestelde doel, zijn de individuele kaarten die de speler op tafel legt. De inzet en de knowhow van onze jeugdtrainers zijn de vruchtbare omgeving waarin het traject kan worden voorbereid.
Maar laat ons vooral ook niet vergeten te verwijzen naar de grote hoofdtrainers van het A-team die Diegem groot maakten. Wanneer zij niet meewillen om de muren tussen de jeugdopleiding en het eerste elftal te slopen, heeft het hele concept weinig zin. Daarom zijn we zo trots op onze coaches die de lange termijnvisie genegen zijn.
De jongste decennia denken we dan aan Wilfried Wielandts, 16 jaren lang in ons midden en doordrongen van de Diegemse filosofie en waarden. Hij gaf het jonge broekje Jan zijn eerste kansjes in het eerste elftal. In zijn commentaar op het afscheid legde hij het werkwoord piekfijn uit: je krijgt geen kansen, je dwingt je eigen kansen af!
En dan Nico Van Nerom, 10 jaren in ons midden ondertussen en daarvoor ook bedankt en gevierd na deze wedstrijd, zonder afscheid te nemen evenwel! Nico, evenzeer doordrongen van het Diegemse DNA, boetseerde Jan verder als speler en voorzag een plek in zijn team waar zijn kwaliteiten tot uiting kwamen. Jan is ongetwijfeld schatplichtig aan deze grote meneren, maar hij mag zeggen dat hij ook wat terug gaf.
Het ga je goed, Jan!
Uw verslaggever ontsnapte niet aan het gekend verschijnsel dat de dorpsonderwijzer die zijn eigen kind in de klas heeft, net iets strenger over haar of hem oordeelt. De superlatieven bleven dus vaak in de pen steken, en daarom ultiem een laatste en enige demarche, zonder de minste vingerwijzing naar medematen of staf, maar gewoon omdat hij het verdient. In eerste nationale VV toont alles zich veel groter, veel technischer en veel sneller… en toch hield Jan in de vier opeenvolgende wedstrijden waarin hij dit seizoen startte de kop boven water, en sprokkelde hij samen met de maten 7 punten op 12 bij elkaar. En ja, wij weten, met statistieken maak je een vierkant rond.
WDB.
Foto – © Mathew Breyssem
Ook heel kort …….BEDANKT , bedankt, bedankt , voor het mooie seizoen , aan iedereen die hier aan geholpen heeft !