Twee-twee thuis tegen Bocholt. Niet het resultaat waarop Diegem vooraf had gehoopt. En al helemaal niet na een wedstrijd waarin de thuisploeg opnieuw liet zien hoeveel technisch vermogen er dit seizoen in de ploeg zit. De nieuwe look van Diegem is er eentje van hoogstandjes die elke partij van Diegem kleuren, met de bijhorende ‘ohs’ en ’ahs’ die uit de tribune rollen. Tot daar knap en meeslepend.
Maar balgevoel en snelle acties zeggen niet alles, op een gegeven moment moet het tastbaar worden in het resultaat. Dan komt ook het minder spectaculaire werk zonder bal naar voren. Voorwaarts om keuzemogelijkheden te creëren voor doorgebroken spelers. Achterwaarts om de bal terug te halen, wanneer de tegenstander de pressing omzeilt. Van levensbelang met een type ploeg waarbij meer goals maken dan de tegenstander het gegeven zal zijn, eerder dan een zuinig nulletje bewaren.
We spraken in vorige verslagen al van aanpassingsvermogen. Diegem speelt in Vlaanderen waar ploegen andere kwaliteiten in de strijd gooien. Techniek wordt er gecombineerd met loopkracht, fysieke weerbaarheid en de bereidheid om voor elke meter te knokken. Aanvallen als het kan, hakken in het zand als het moet, in blok terugvallen en met veel volk de tegenstoten ‘bemannen’. Eens kijken hoe onze jongens hiertegen het wrikijzer hanteren.
Diegem had wel een beetje pech. Na een wisselvallig openingskwartier viel het eerste tegendoelpunt via een afgeweken bal die buiten het bereik van keeper De Bie viel. De reactie was dan weer prompt een heerlijk staaltje van koelbloedigheid: Mba dook op in de tweede zone, en schoot de bal uit een scherpe hoek, binnenkant voet, hoog in de touwen. Een doelpunt dat meer waard bleek dan de 1-1 op het bord, want Diegem veerde op en Bocholt werd achteruitgedrukt.
Net toen iedereen dacht: “we pakken een voorsprong mee in de rust”, gebeurde precies het omgekeerde. Een tegenstoot van Bocholt die de poort opende naar de grote rechthoek en een flinterdun contact dat leidde tot een strafschop. Ofori Appiah schoot hem onhoudbaar binnen.
In de tweede speelhelft drukte Diegem door en zorgde voor veel onrust bij Bocholt. Corners en verre vrije trappen, en tenslotte een schermutseling voor de Limburgse muit, waar Dassy met een erg knap schot een eind aan maakte. Diegem ging hierna voluit voor de winst, maar moest ook uitkijken voor de Limburgse tegenstoten, het bleef dus spannend tot het eind, maar een winnaar kwam er niet.
Technisch superieur aan de meeste tegenstanders, maar we puren er voorlopig te weinig punten uit. De staf krijgt dit wel rechtgezet. Van paradepaardjes betere, bredere voetballers maken, die het team als geheel vorm zullen geven. Omdat het moet in deze reeksen, omdat het kan met dit potentieel.
Veel tijd om na te kaarten is er trouwens niet. De volgende opdracht is er eentje die elke voetballer graag op zijn kalender ziet staan. Zaterdag in de vooravond (18 uur) komt Francs Borains op bezoek voor de beker, een affiche tegen een profclub, tof! Allen daarheen om onze club te steunen!
Al kijken we liever ook verder. Naar KFC De Kempen, waar we op woensdag 30 september aan de slag moeten. Daar gaat het om de punten, nietwaar?
WDB.