Na de midweekmatch tegen tweedeklasser Francs Borains waar Diegem 119 minuten lang met een groot hart streed en de kwalificatie in handbereik hield tot die fatale laatste minuut, moesten de batterijen weer opgeladen worden voor de uitwedstrijd op KFC De Kempen, promovendus vorig seizoen.
Onze jongens begonnen zeer sterk en scherp aan de wedstrijd en boksten in minuut 6 een schitterend doelpunt in elkaar. Een copycat van op training met als eindstation Dassy die met een fraaie kopbal raak trof.
Beter kon niet om de laatste ontgoocheling van vorige match weg te spoelen, al was er nog heel wat werk aan de winkel. Met opnieuw een dikke pluim voor de verdediging die de eerste helft werkelijk niets weggaf! Het fundament om onze aanvallers vrij spel te geven om de voorsprong uit te diepen. Maar dat lukte jammer genoeg niet, we vergaten het opnieuw af te maken. Mba en Bidaoui kregen de kansen maar de bal wou er niet in of het definitieve schot kwam er niet uit.
De 0-1 op het scorebord was wel de dik verdiende voorsprong met de rust, maar bleek uiteindelijk te weinig om de driepunter binnen te halen. Over de tweede helft kunnen we kort zijn, we werden fysiek de arm omgewrongen. Niet eens zo vreemd wanneer de kalender de midweekwedstrijden serveert alsof het hapjes zijn.
We kwam enkele keren goed weg om uiteindelijk, alweer erg dicht tegen het einde aan, maar ook geheel verdiend voor de gastheren, de tegentreffer te slikken. Twee punten prijsgegeven en bovendien met heel wat restschade geconfronteerd. Mertens, Bidaoui én Labiad moesten hun wedstrijd met diverse blessures staken – dat kon je al zien aankomen – en zullen wellicht een tijdje van het selectieblad verdwijnen.
Geen sinecure voor de staf om deze week een soliede ploeg op de been te krijgen tegen zondag om het trotse volk van de Eburonen te weerstaan. Maar als de nood hoog is staan de ware krijgers op.
WDB.