Wanneer Hoogstraten het veld oploopt vermoed je al het voetbal dat ze gaan brengen. De ploeg oogt groot, atletisch en gevechtsklaar. Met veel respect uitgesproken want het voetballend vermogen van de grensploeg is daarom niet min. Voor de Diegemse aanhang werd het dus uitkijken of en hoe onze technische jongens daar doorheen wisten te voetballen. Er waren heus wel wat momenten dat dit aardig lukte. Enkele snijdende combinaties droegen een heel eind ver, zonder kansrijk vervolg evenwel.
Het hielp natuurlijk ook niet dat Diegem al na vier minuten tegen een achterstand aankeek. Hoogstraten hanteert het soort direct voetbal dat pijn doet. Lange ballen horen daarbij, en vooral veel diep lopende jongens. Ook de aanloop van het doelpunt was een lange bal die zonder veel weerstand mocht vertrekken. Op die Hollandse jongen met het nummer 14 die wat bonkig lijkt maar die diepe ballen altijd wel netjes aan- en meeneemt. De aanval werd op de achterlijn nog knap door Mertens onderschept maar het uitvoetballen tussen te veel tegenstanders verderop liep mis.
Die andere Hollandse jongen met het nummer 14 uit de vorige eeuw kon het haarfijn uitleggen: “soms loop je het beste vrij door gewoon stil te staan”. Cassaert paste dit feilloos toe. Zijn maat Regouin bereikte opnieuw de achterlijn en legde de bal – ik hou niet van die hippe termen maar hier komt hij toch – met een perfecte ‘45’ op de wachtende Cassaert die rustig maar gedecideerd afwerkte.
Diegem in de achtervolging speelde zoals gezegd met momenten aardig mee. Samengevat: drie-vier keer erdoorheen met een snelle combinatie, maar ook afgevlagd voor buitenspel. Technische wow-momentjes op het middenveld die echter vakkundig atletisch uitgeblokt werden, soms foutief, soms op het randje maar altijd accuraat. Verder toonde Diegem best wat dominante acties, want werden er snel geschat tien hoekschoppen afgedwongen. Geen enkele echter kon het Rode Fort doen buigen, noch breken.
Toen tien minuten na de rust Regouin nogmaals werd vrijgespeeld legde hij keihard aan. Michiels kon nog afweren maar Voca schoof de rebound binnen. Met twee doelpunten in het krijt bleek het Diegemse liedje uit. Noeste arbeid maar keeper De Schutter vol aan het werk zetten zat er niet meer in. Voca mocht uiteindelijk diep in de wedstrijd de kroon op het werk van de bezoekers plaatsen. Met een pareltje gekromd en pal in de winkelhaak kreeg hij de handen van alle supporters nog eens op elkaar.
En wat nu, Diegem? De concurrentie pakte punten en het ziet er allesbehalve goed uit. De realistische stemmen in de tribune gewagen van een onmogelijke opdracht. Maar koel realisme is niet wat tot onwaarschijnlijke remontadas leidt. Niet te veel nadenken en de volgende wedstrijd proberen te winnen, dàt is niet onmogelijk.
WDB.
Foto’s – © Koen Merens
Blijven volhouden mannen, de concurrentie die nu wat uitloopt kan ook verliezen! Niet opgeven en laat ons twee X na elkaar winnen en toestand kan er al veel rooskleuriger uitzien ! Ik blijf👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍