Soms groeit iemand in een rol zonder het zelf te beseffen. Ik schat dat het zo ongeveer ging bij Vincent. Hij werd jeugdtrainer een tijdje nadat zijn zoontjes Matthias en Ruben hun eerste stapjes op het voetbalveld zetten. Wat toen begon als een engagement omdat hij nu eenmaal in de buurt was, werd al snel een traject dat bijna 20 jaar zou lopen. Ondertussen mocht hij genieten van de sportieve ontwikkeling van zijn gasten waarvan Matthias de volledige rit uitreed en een plek in de A-ploeg kon afdwingen.
En Vincent zelf, die groeide ook als coach. Hij hoort tot die mensen die een ‘klik’ hebben met jongeren. Eerder rustig maar duidelijk, en streng als het nodig is. En doordrongen van wat Diegem Sport wil zijn met de jeugdwerking. De waarden, de verbondenheid, de manier waarop Diegem spelers vormt als voetballer én als mens.
Toen Matthias, geplaagd door blessures en een drukke professionele agenda, en Ruben andere oorden opzochten bleef Vincent trouw aan zijn engagement. Bij zijn geliefkoosde -14 voelde hij de meeste connectie.
Maar ook onder de collega-coaches en de ouders was hij de graag geziene mens. Vincent luisterde, pikte signalen op, vormde zijn mening en bracht die altijd met een positieve ondertoon. Waar anderen een probleem zagen, zag hij minstens een paar oplossingen. Waar spanning dreigde, zorgde hij dat het niet bleef sudderen. En de rustige oneliner – altijd raak en met humor – werd zijn handelsmerk.
Vince houdt van Diegem Sport, en dat is wederzijds! En het zal heus niet veranderen wanneer hij kiest om wat ruimte te maken, ruimte om wat vaker te genieten en andere bezigheden te laten groeien. Het is hem meer dan gegund.
WDB.