De kop is eraf. De analyses en gratuite voorspellingen kunnen de prullenmand in. De voorbereiding van het seizoen met de wirwar van oefenwedstrijden, de Belgische cup en nu ook nog een Vlaamsche Pot erbij, leren ons niets tot de echte toets van de eerste competitiewedstrijd. Het is dan ook niet mis om hiervoor naar de eeuweling, het Oscar Vankesbeeckstadion, te trekken voor de partij tegen de Racing.
Diegem zat vrij vlug in de wedstrijd, je kreeg eerder de indruk dat de voorzichtigheid vooralsnog bij de thuisploeg lag. De strijd om het middenveld toonde dan wel enkele staaltjes van technisch vermogen, echte doelkansen bleven schaars en netjes verdeeld onder beide teams. Een schot van Dassy in één tijd over het doel, een poging in het zijnet aan Mechelse zijde, veel meer liet de tribunes dan ook niet daveren. Of het moet het duel zijn waarbij Mertens met een flinke hoofdwonde voor verzorging en een tulband naar de kant moest. De nul-nul bij de rust bleef mager, maar ook wel een correcte weergave van de doelkansen.
In de tweede helft werden de ruimtes groter. Het enorme speelveld helemaal controleren bleek voor beide ploegen moeilijk en Diegem pakte het moment op minuut zestig. Labiad ontsnapte op de rechterflank, leverde de perfecte voorzet af en Mba wist die, in de vlucht en al vallend, tegen de netten te werken. Hij mag er meteen een eerste afvinken.
Jammer dat Diegem voorlopig nog te weinig samenhang vindt om de één-nul voorsprong uit te diepen of over de streep te halen. Een onnodig balverlies en een warrige fase waarbij De Bie nog tegen de paal verwerkt maar Vennekens de rebound kon verzilveren, bracht de bordjes in evenwicht.
Met een knal van een eind buiten de rechthoek besliste kapitein Hermans ei zo na de partij, maar de doelpaal besliste er anders over. Voor de volledigheid dient vermeld dat ook Somers na een indirecte hoekschop de bal nog op de paal kopte, zodat de uiteindelijke 1-1 verplicht uit beide kampen, het etiket ‘billijk’ meekrijgt.
Het “nieuwe Diegem” oogt technisch en vaardig, De materialen voor een stevig huis zijn zichtbaar, maar het huis moet nog gebouwd, of minstens afgewerkt worden. Er was een fijne tijd dat bij de aanvang van de voorbereiding ergens in juli de spelerskern compleet was, en dat eenieder als een blok de fysieke, de technische en de strategische bagage opdreef naar een eerste piek op de openingswedstrijd.
De omstandigheden zijn vandaag gekanteld, en voor het amateurvoetbal niet ten goede. Het speelveld is een economisch gegeven geworden, een heuse markt waar de vraag en het aanbod de prijs en de spanning bepalen. Op de échte wekelijkse dorpsmarkten gooien de kramers hun laatste meloenen of tomaten tegen het middaguur voor een dumpingprijsje in je korf. Een beetje oneerbiedig gesteld als vergelijking maar daarom niet minder waar, én ook niet onze ethische keuze. De spelers zijn, ondanks het goedbedoelde Bosman-arrest opnieuw koopwaar geworden in handen van verkopers/managers. Het gevolg voor onze sportieve staf is dat het pieken op dag 1 van de competitie niet meer mogelijk blijkt.
Laat me besluiten in de geest van Darwin: “het zijn niet de soorten die het sterkst zijn, of het slimst, die succesvol overleven, maar zij die zich het beste kunnen aanpassen aan evoluerende omstandigheden”. De boodschap van aanpassing geldt voor de club, voor de staf, en voor alle nieuwe spelers. Veel succes!
WDB.
Foto – © Mathew Breyssem
Dit laat het beste verhopen voor het vervolg van de competitie! Alleszins , dikke proficiat met het punt op verplaatsing!