Niet dat de thuissite van KVC Wilrijk meteen inspirerend werkt. Keurig veld, heel bescheiden tribune, de nodige gebouwen en bijgebouwen, een ploeg in opmars en betrokkenen die mee op de trein zitten. Etentje voor de wedstrijd, we schatten zo’n 80 couverts, dan mag je zeggen: er leeft hier iets!
Evenveel punten dan Diegem voor de aftrap, dus was de inzet duidelijk: aansluiten bij de top vijf of verdwijnen in de buik. De synthetische mat, wat nat van de regen zou een voordeel kunnen zijn voor onze technische en snelle jongens. Met die gedachte werd er afgetrapt. Diegem begon eraan met veel drive, en kon een zekere dominantie opbouwen, die zichtbaar werd in een handvol gevaarlijke hoekschoppen. Enkele mogelijkheden werden netjes verdeeld in beide kampen, met toch twee uitgesproken kansen voor Diegem. Een knappe poging van Mba werd schitterend uit de kruising gehaald door keeper Van Den Wildenberg, en Moatassim schoot rakelings naast diezelfde kruising. En dus bleef de nulscore tot aan de rust op het bord.
De tweede helft zou uiteindelijk resulteren in een uitstekend verloop voor Diegem. Mba, hij weer, maakt los wat vast zit. Hij wurmde zich voorbij zijn laatste tegenstander, en werkte feilloos af. Met nog zo’n tien minuten op de klok op voorsprong geraken moet de fatale mep zijn waarmee je de tegenstander uittelt en de driepunter mee naar huis grist. Neen dus, wat volgde was een les in bescheidenheid, en hoe een match naar zich toe te trekken. We rekenden het uit, de gemiddelde leeftijd bij KVC Wilrijk is 30+. Met onze snelle jongens mag je aannemen dat je daar overheen dendert. De Antwerpenaren echter hanteren hun eigen wapens: mentaliteit, geloof, mannelijkheid en samenhang. Een volledig vrijgelaten Borahsasar kon een voorzet simpel binnenkoppen en een laatste schermutseling voor de Diegemse muit viel voor de verkeerde voet, die van Limbombe, die door een bos van benen binnentrapte.
Er was best een beetje pech mee gemoeid, zeer zeker. Diegem scoorde nog twee keer maar werd telkens voor buitenspel afgevlagd. En ja, ook het trio geblesseerde verdedigers (Mertens, De Koker en Vandendaele) laat zich voelen, al speelde de jonge Ekmen alweer een veelbelovende partij. Maar toch is pech niet de enige verklaring.
Het is het surplus van al het individueel aanvallend talent dat voorlopig niet het gezicht van een waar team krijgt. Bekijk een match ook als defensief met de wagen rijden. Vlot en sportief graag, maar je focust ook op de risico’s, het onverwachte verwachten, anticiperen in plaats van reageren. Verdedigend accuraat spelen vereist nadenken, en de situatie beheersen. Zelf ingrijpen, ploegmaten helpen, attent maken op mogelijk gevaar, en dit vóór de actie! Dan staat zo’n Borahsasar nooit zo vrij in de laatste tien minuten. Dan leidt je geen balverlies in een dribbel op de eigen speelhelft. Er is dus nog werk. Na al die jaren weten we hoe onze staf werkt en denkt. Het moet nu nog doordringen in de geesten van onze intuïtieve voetballers, de mentale wake‑upcall voor de ploeg. Het talent glinstert en blinkt, maar op ’t eind is het de cohesie die wint.
WDB.