Goedgezind de bus op na de verovering van een eerste punt in de vijfde partij van deze competitie, het klinkt wat als blij zijn met een dooie mus. Dat het precies in Zelzate mocht gebeuren gooit echter nog wat peper en zout op het hapje dat heus wel gesmaakt mag worden. Onze tegenstander in de finale van de eindronde vorig seizoen was heel knap uit de startblokken geschoten met 9 op 12. Sterker nog, door de draw van vandaag mist het de twee punten die hun helemaal bovenaan in het klassement hadden kunnen brengen.
Laat ons de top zes van dat klassement er toch eens bijnemen: 1. Thes, 2. Hoogstraten, 3. Hasselt, 4. Zelzate 5. Belisia en 6. Knokke. De eerste vijf wedstrijden van dit seizoen leverde Diegem dan wel bitter weinig punten op maar de tegenstand – allemaal in de topzes! – was toch niet minnetjes, nietwaar?
Bovendien werd Diegem in geen enkele van deze partijen zomaar weggespeeld, al verdampt dit compliment in de harde realiteit van de cijfers. Ook vandaag vergat Diegem zichzelf te belonen. In de eerste speelhelft legden onze jongens verschillende knappe combinaties op de mat en werden daar ook een paar zuivere kansen uit gepuurd. De beste mogelijkheid versierde de diep lopende Mauën maar hij vond een knappe keeper Van Rie op zijn weg naar het openingsdoelpunt. Ook Lokando was er met een kopbal dichtbij, maar het bleef dus 0-0 tot aan de rust. Goed en snel gevoetbald, misschien wat zoeken naar de laatste voet in de zone van de waarheid maar veel meer dan de evenknie van Zelzate dat vooral met lange centrale ballen hun trio snelle spitsen probeerden te bedienen.
In de tweede helft zowat dezelfde recepten. Zelzate rekende op wat extra druk door de inbreng van Habbas en het bleef ook oppassen voor de verre inworpen van Yondjouen. Diegem handhaafde zich als dominantste ploeg maar het werd ook iets slordiger en de thuisploeg lag op vinkeslag in de omschakeling. Het venijn zit voor Diegem al een paar weken in de staart van de wedstrijd, en in minuut 75 maakte het opnieuw kennis met dat verfoeilijke feit. Een snelle actie van Habbas over links vond de voet van Hallaert voor het doel en die plaatste de 1-0 netjes langs Michiels. Het zou toch niet opnieuw?
Maar deze keer schudde Diegem dat vervelende juk van de schouders. Het trok naar voor, nam wat risico maar werd eindelijk beloond voor het harde werk. Daimy Deflem werd donderdag papa van een flinke zoon Juul en het zag er naar uit dat hij deze wedstrijd niet zou halen. Omdat mama en zoon hun fiat gaven mocht hij toch afreizen naar Zelzate en werd er voor de laatste 20 minuten ingegooid. Het werd niet de meest frisse Deflem die we te zien kregen maar Daimy zou Daimy niet zijn moest hij niet de beslissende zegel op de wedstrijd plakken. In een gerommel van jewelste slaagde hij erin de bal over de lijn te werken, niet zijn mooiste goal maar wel een hele belangrijke die de nul eindelijk van de tabellen veegt. Vriend en tegenstander konden er alleen maar op wijzen dat dit meer dan verdiend was.
Morgen begint het vervolg van de heenronde! Geen onverlaat mag de woorden “nu komen de mindere goden eraan” in de mond nemen. Want elke wedstrijd zal op het scherpst van de snee aangepakt moeten worden. Niet het minste resultaat valt op dit niveau zomaar in de schoot.
WDB.
Foto’s – © Koen Merens
Eerst en vooral dikke proficiat mannen ! Dit moet echt deugd doen . Maar er is meer , met het enthousiaste, soort voetbal dat jullie brengen , mooi en veel overgave , ben ik zeker , dat jullie in de middenmoot gaan eindigen ! Daarvoor zijn jullie zeker talentvol genoeg en bekwaam..