Dat de 0-1 winst op Lyra-Lierse deugd had gedaan hoeft niemand te verbazen. De geweldige prestatie en het dito resultaat loodste de ploeg in een fijne roes doorheen de week naar de volgende opdracht. Je weet natuurlijk dat je alles weer kan verbrodden wanneer je het in de volgende match laat afweten. KVK Tienen toonde zich op papier misschien wat ‘haalbaarder’ dan topper Lyra-Lierse maar daarin schuilt natuurlijk net het gevaar. Aansluiten bij een rechtstreekse concurrent of opnieuw een kloofje toelaten, ziedaar de nuchtere opgave.
En die werd wat gecompliceerder met het uitvallen van drie spelers die best vaak opduiken in deze verslagen. Mertens’ rode kaart tegen Merelbeke verwijst hem enkele weken naar het strafbankje en Deflem vierde zijn winning goal op Lyra-Lierse op de dokterstafel met een toegetakelde enkel. Toen donderdagavond op training ook Gody nog hinkend naar de kant moest, haalde de staf het puzzelbord nog maar eens boven. En met resultaat, want er stond een ploeg op het bord én op het veld die bereidheid en goesting uitstraalde. Het belang van de wedstrijd voor beide ploegen was hoog en dat leidde tot een mix van versnellingen en voorzichtigheid die aangenaam om volgen was, maar voorlopig ook schraal aan doelkansen. Beide doelmannen konden zich beperken tot meespelen en alert blijven op wat nog komen zou.
Tot de ontsteking van de bom. Met nog tien minuten te gaan in de eerste speelhelft legde Diegem nog een keertje het voetbal op de mat dat we zo graag zien. Het begon achteraan, met een uitgespannen rit in één-twee tijden doorheen de Tiense linies die reikte tot bij Labiad met de perfecte voorzet waar Sula gevat zijn kop kon tegen plaatsen: 1-0! Geweldige goal, het bespelen van de ruimte, het tempo, de bezetting in de box, de maîtrise, heerlijk. Onze coach hamert op training voortdurend op diezelfde spijker en als het er op de wedstrijd zo uitkomt is het dubbel kirren van plezier.
En het zou nog mooier worden net voor de twee teams de kleedkamers gingen opzoeken voor de rust. Nu kwam Sula min of meer in schietpositie, hij haalde hard uit en keeper Moutha-Sebtaoui kon slechts afweren. Colman bleef kalm en kon de rebound controleren en netjes in doel plaatsen. In tien minuten twee fases die mogelijk naar de winst gingen leiden, al besefte iedereen dat de weg nog lang en bochtig was.
Tienen kwam inderdaad opgeladen uit de kleedkamers. Het tempo ging omhoog maar Diegem bleef hardnekkig de bal opzoeken en alle gaten dichtlopen. Een collectieve inspanning die tot diep in de wedstrijd werd volgehouden, een pluim ook voor de technische artiesten die de gewilligheid tonen om ook het werkpak aan te trekken. Zo bleven de kansen schaars aan beide kanten, een paar vrije trappen en corners die voor wat ruis zorgden maar de knip bleef op de deur.
Met een voorsprong van 2-0 op het bord mag de eerste goal niet vallen. Dan weet je dat er een slotoffensief losbarst waar alles mogelijk blijft. Om de stok in het hoenderhok te gooien heb je dan zo’n Ceulemans nodig, moet de Tiense coach Keleman gedacht hebben. Met nog twintig minuten te gaan viel die in en zag de kans schoon om zijn kenmerkende hamer boven te halen. Een verschroeiend schot belandde op het kruis en de eveneens ingevallen Boroto Mujagambwa kon de rebound binnentikken: 2-1.
Daar heb je de poppen aan het dansen. Diegem moest nog zowat een kwart wedstrijd volhouden en dat zijn trage minuten, nietwaar? Maar al bij al bleek de storm te luwen in de noeste arbeid van het Diegemse team. Meer nog: de beste kansen kwamen er nog op de counter via Colman en Babacan, die hun pogingen maar net naast de paal zagen schuiven. Toen een rustige en zelfzekere ref Debusscher de wedstrijd afblies mocht Diegem voor de tweede opeenvolgende keer juichen. Dan zet je flinke stappen vooruit, natuurlijk.
Het DNA, drager van het erfelijk materiaal van de mens bepaalt je persoonlijkheid en talenten, en je krijgt het mee van de mama en de papa bij geboorte. Het DNA van Diegem Sport echter, de blauwdruk van onze identiteit, is een andere kwestie. Daar is het meer duiken in de ketel met toverdrank waarin Obelix als kind terecht kwam. Een bad waar iedere nieuweling doorheen moet, en sterker bovenkomt. Er blijven nog wel wat bramen te vijlen, maar Diegem heeft zich met hard werken opgehesen en de enige derby in Vlaams-Brabant op dit niveau tot een goed einde gebracht. Bravo!
WDB.
Foto’s – © Koen Merens
Ik geniet van de overwinning maar ook steeds van het geschreven wedstrijdverslag dus zowel voor de ploeg als de verslaggever een dikke pluim
Ik wil alleen maar , dikke , dikke, dikke ,proficiat wensen , aan spelers en staf ! De inzet en intensiteit waren weer geweldig , daarvoor alleen al is resultaat gerechtvaardigd ! Doe zo verder mannen .