KVV Zelzate, als mede promovendus vorig seizoen, posteert zich in de rustige middenmoot van de klassering, en dat is knap. De stap van de tweede naar de eerste nationale afdeling VV is groot en Zelzate liep het gat dus sneller dicht dan Diegem.
In de Diegemse kopjes echter nestelde zich vorig jaar voor altijd een onvergetelijke memorie. Zelzate op eigen grond kloppen in de finale van de eindronde staat in het geschiedenisboek. Om dan nu te zeggen ‘die liggen ons wel’ zou behoorlijk arrogant zijn. Maar Diegem heeft geen keuze meer: er moet snel gewonnen worden om het tij alsnog te keren.
Na de klap vorige week tegen een sterk Hoogstraten werd er in de trainingsweek wat afstand genomen om dan terug op te laden naar het weekend toe. De coach zette de pionnen neer in een strak wedstrijdplan en zag de groep een vuist maken. Na een evenwichtig begin nam Diegem de wedstrijd meer en meer in handen en beloonde zichzelf met een bijzonder knappe openingstreffer. Gody over rechts legde de bal keurig terug op Sula, die nam hem behendig mee en kronkelde zich een baan naar het doel om de bal netjes weg te leggen in het verste hoekje. De gewenste voorsprong voorwaar, en de eerste stap naar het doel gezet.
De bezoekers lieten echter geen gelaten indruk en scoorden al snel de gelijkmaker, via strafschop, zonde. Diegem kreeg nog wat mogelijkheden, onder meer Deflem probeerde het uit een scherpe hoek maar kon keeper Van Rie niet in verlegenheid brengen. Naar de rust toe werd het weer wat gevaarlijker in het Diegemse strafschopgebied met enkele corners en verre inworpen tegen, maar achteraan hield men het hoofd koel.
In de tweede helft hetzelfde beeld met twee ploegen die om de beurt aandrongen en terugplooiden. Zo zag onze staf het gelijke spel al vastroesten en werd ingegrepen met een aanvallende boost. Het gevaar verplaatste zich inderdaad naar de Margatorentjes maar Diegem moest de bitterste pil slikken. Een onschuldige inworp leidde tot een doorbraak over links en na een geharrewar viel de bal voor de voet van El Hamdaoui die KVV Zelzate met een bal hoog in de touwen op voorsprong bracht. We zeggen en schrijven minuut 77 en Diegem voelde de strop om de hals.
Toch vonden onze jongens nog de kracht en de energie om een ‘alles op alles’ in te zetten. Een gekrulde vrije trap van Sula was op weg naar de winkelhaak én de gelijkmaker maar spatte ongelukkig op de dwarsligger.
Zou brute pech nu echt het Diegemse boek dichtklappen? Neen, dus. In de hierop volgende inworp en de scherpe voorzet van Hermans viel de bal wat toevallig op de dij van een verdediger waarna er een scrimmage van jewelste ontstond waaruit Colman tenslotte als overwinnaar tevoorschijn kwam! Een frommelgoal misschien, maar een heuse wereld van verschil.
Want heel Diegem voelde het kantelpunt aankomen. Een paar weken geleden klonk het nog als de waarheid: ‘beter één punt dan helemaal niets’, maar vandaag liggen de kaarten anders. Mauën kon met het einde in zicht een vrije trap vanop links knap in het overvolle doelgebied sturen. Wij vermoeden niet dat Hermans ooit nog een bal beter zal raken dan op dit ultieme moment. Een aai, een subtiel lobje, een machteloze keeper. Het is zijn job niet maar deze goal kan straks symbool staan voor de kentering. Alle ploegen binnen het bereik lieten hun drie punten liggen en dus komt Diegem als winnaar uit het weekend.
Uiteraard nog geen plaats voor euforie. Even genieten een paar dagen wel en vervolgens de focus en de grinta gericht naar de opdracht die intact blijft: de volgende wedstrijd pakken.
WDB.
Foto’s – © Koen Merens
Jaaaaaaaaaa, geweldig resultaat, echt beter dan Zelzate waren we niet , maar eindelijk wou de bal toch is een beetje voor ons rollen !Dit 1 van de weinige keren dit seizoen !Dikke proficiat mannen , zeker voor de schitterende groepsmentaliteit ! Met deze mentaliteit gaan we ons redden , nog X dikke proficiat .