Diegem Sport speelde zaterdag in de vooravond de wedstrijd voor de Beker van België tegen Francs Borains, club uit het tweede niveau van ons Belgische voetbal, de vroegere tweede klasse. Dat heet nu 1B of Challenger Pro League, vermoedelijk omdat dat klinkt als een wereldse klok. Enfin, wij spelen in tweede amateur VV, dus vertaald in mensentaal: een bekermatch tussen niveau vier en niveau twee in dit voetballand. Of nog anders gesteld: amateurs tegen profs.
Dan hoop je goed voor de dag te komen, de supporters een mooie namiddag te bezorgen en liefst niet met de billen bloot te gaan. Maar kijk, er is wat aan de hand in Diegem dezer dagen, het technisch potentieel van de nieuwkomers is erg hoog en de staaltjes van snel en handig voetbal worden wekelijks opgediend. Nog niet afgerekend met een dividend aan punten, maar daar wordt aan gewerkt. Wat betreft Francs Borains, die doen het erg goed in hun competitie met een 12 op 15, en dus zetten we allen ons schrap voor een stevig examen.
De match begon alvast nog straffer dan gedroomd. Was de secondewijzer al één keer rondgedraaid toen Dassy ontsnapte in de diepte en alleen voor doelman Tilloy verscheen? Die laatste hield zijn ploeg overeind, maar de toon was gezet. Diegem kwam niet op het veld om te overleven, maar om te voetballen.
We getuigen hier alleen over wat we tijdens en na de match hoorden bij zowel vriend als tegenstander, onverbloemd. Het verschil tussen beide ploegen was nauwelijks te merken. Diegem stak zich nooit weg, speelde vrank en vrij naar voren, en achteraan bleef de poort vergrendeld. Op slot gedraaid door Mertens, MVP van deze wedstrijd, en zijn kornuiten achteraan.
Diegem speelde met een flair die de bezoekers eerst nog verraste maar gaandeweg tot vertwijfeling dreef. Er kwamen nog enkele fraaie mogelijkheden, maar het verdiende doelpunt viel niet. De overheersende gedachte tijdens de rust was dan ook: een geweldige eerste helft van Diegem, en de 0‑0 halfweg was eerder gevleid voor de ploeg uit 1B.
Na de pauze ging Diegem door op het elan, al kwamen de Borains wat scherper voor de dag. We kunnen ons voorstellen hoe Gentleman-coach Yves Vanderhaeghe tijdens de rust de knuppel in het hoenderhok gooide. Een wat hoger tempo misschien, al leek Diegem niet echt onder de indruk. Er kwamen mogelijkheden aan beide kanten, én Diegem begon hoe langer hoe meer te geloven dat het wel degelijk kon. Ons balletje in de korf voor de loting van de volgende ronde, de ronde waarin ook de echt grote jongens hun opwachting maken? Niet alleen Diegem geloofde, ook de Waalse supporters vreesden dat het zomaar kon. De wedstrijd kroop naar het einde, de 0-0 bleef bewaard en de verlengingen werden op gang gebracht. Het beeld van de wedstrijd veranderde niet, beide ploegen speelden liever op die ene goal dan op de mazzel van een strafschoppenreeks.
Dat die ene goal uiteindelijk de foute kant koos, was sneu voor Diegem. Een rommelige fase en een afgeweken bal besliste over de kwalificatie in minuut 119! De profs hielden zich sterk, maar beseften met rode blos dat ze door het kleinste gaatje ontsnapten. Met een voorzichtig applausje voor het moedige Diegem, sportief, zeer zeker, maar ook best wat gênant.
Conclusie voor Diegem: een sterke prestatie, een beetje ontgoocheld, maar vooral heel trots. En nu snel de blik ook vooruit, naar de competitie, en punten pakken die horen bij het geleverde voetbal. Woensdagavond al naar de Kempen, een heel ander gegeven dan deze galamatch, maar het vertrouwen mag mee in de koffer van ons nieuwe busje. De staf is aan het werk, het potentieel aan talent inschakelen in de Diegemse blauwdruk, dat is de opgave. Zodat het betere speelpleinvoetbal waar iedereen zijn kunde etaleert, ook als geheel naar succes mag leiden.
WDB.