Trek me uit de Vlaamse klei.

Aan gretigheid ontbreekt het Diegem niet. Cappellen, dat wat vooruitgang boekte met een overwinning op RC Mechelen en een gelijkspel tegen Wellen kon onder geen beding onderschat worden. Eerherstel en nog eens wat meer dan een schamel puntje (1/12) moest het doel zijn. Dat leek al snel te gaan lukken via een erg knappe actie naar binnen toe van Bidaoui, die ook nog ferm wist af te werken. In zo’n wedstrijden is het scoren van de eerste goal al de halve winst, maar dan moet je wel in een andere flow zitten dan het huidige Diegem.

Wat heb je aan een snedig openingskwartier bekroond met een knappe goal, om vervolgens bij de eerste de beste tegenprik de vermijdbare gelijkmaker te slikken? Nochtans klaarde de hemel wat op wat betreft de blessurelast die Diegem de jongste weken te verwerken kreeg. Vandendaele is er weer bij, De Koker en Mertens zijn in orde, dat ziet er, met wat meer defensieve zekerheid en evenwicht op het middenveld toch al steviger uit. Cappellen versierde in de eerste speelhelft nauwelijks meer dan die ene kans die de gelijkmaker opleverde.

Des te jammer dat er dan geen tweede goal werd gepuurd uit de vele doorbraken op de flanken.  Natuurlijk zakte er heel wat volk terug in het eigen strafschopgebied en is het moeilijk om daar doorheen te voetballen. Al eens wat sneller verticaal spelen in de omschakeling kan misschien voor extra ruimte zorgen, want uiteindelijk bleek het vervolg van de Diegemse dominantie vaak een center voor de goal. Niet het grootste wapen in een bos van verdedigers.

Na de rust verwaterde het Diegemse spel. Een tweede goal zou zomaar de overwinning opgeleverd hebben maar de echte klem naar de strot van de tegenstander bleef uit, je kan het niet anders stellen. In het laatste kwartier was het zelfs Diegem dat de adem moest inhouden. Doelman De Bie moest het enige, verre schot binnen het kader wegwerken, en een ultieme kans voor de Antwerpenaren waaide gelukkig voorlangs.

Op basis van een behoorlijke eerste helft is een gelijkspel nog te pruimen maar om die broodnodige overwinning binnen te halen moet het simpelweg krachtdadiger. Die moet je lopend en strijdend sleuren uit de Vlaamse klei.

Volgende week trekt Diegem naar Hades. Geen open doekjes meer voor technische hoogstandjes, maar rauw en vrank, en met het zweet uit elke porie.

WDB.