Diegem Sport is er zaterdagavond niet in geslaagd om leider Tempo Overijse te ontwrichten. Aan goeie wil wellicht geen gebrek, maar wanneer je na drie minuten een eerste goal binnenkrijgt, en bij de rust tegen een 4-0 achterstand aankijkt moet je niet te veel zeuren en de hand in eigen boezem steken.
Dat blijkt moeilijker dan je zou denken. Coach Van Nerom zal tijdens de rust de spiegel wel voorgehouden hebben, met de tekortkomingen die al weken boven drijven in beeld. Technische hoogstandjes en combinaties genoeg, maar waar leidt het allemaal naar? We houden van mooi en technisch voetbal, maar wat telt, en alleen wat telt, is het vervolg. Onze ploeg komt bij ieder balverlies te snel onder druk tegen een tegenstander met deze eigenschappen. Een tegenstander die bereid is om even snel achteruit te lopen dan vooruit, en met evenveel overgave verdedigt, om vervolgens met genoeg volk in de vijandelijke zone van de waarheid te duiken.
Diegem kreeg in die momenten een lesje in lopen zonder bal en werd verschillende keren gepakt door een stormachtig Overijse, maar uiteindelijk scoorde de thuisploeg wel drie keer op fases die met het hoofd werden beslecht. De Maeyer kan een balletje koppen, daar niet van, maar in zulke situaties horen de spelers elkaar schreeuwend te positioneren. Ook dat moet je leren, en accepteren.
Er kwam wel degelijk reactie na de rust, de spiegel hielp. Wanneer de ploeg, na nog een tik, overschakelde naar de ‘alles-of-niets’-modus moest Overijse achteruit. Mba scoorde een eerste keer en wurmde zich wat later in het strafschopgebied doorheen de rode defensie, die hem vervolgens opruimde. Hij zette de strafschop netjes zelf om. Als de scheidsrechter het had aangedurfd om een tweede, even duidelijke strafschop te fluiten, had het een kwartier voor tijd nog 5-3 Kunnen staan. En dan weet elke tennisser wat er in het hoofd gebeurt. Maar je mag niet naar de ref wijzen wanneer je zelf ook fouten maakt.
Verliezen op Overijse, daar kon je vooraf rekening mee houden, maar de mentale barst is te groot. Diegem heeft zichzelf in een moeilijk parket gewerkt en moet aan de slag met een groot hart. De werkpunten liggen op tafel, het recept moet volgen. De motor is hoop en een onverzettelijke bereidheid om te werken.
Wanneer we straks het kerstdiner gaan samenstellen, dan zetten we daar een leuk budget tegenover, en schuiven we aan tafel. Maar in moeilijke tijden trekken we onze koelkast open, verzamelen alle restjes en exotische kruiden, en knutselen de meest creatieve maaltijd in elkaar.
WDB.