K. DIEGEM SPORT

Sir Pieter Jacobs & Sir Denis Dessaer.


KFC. Esperanza Pelt mag dan in de grijze middenmoot beland zijn, ambitie kan de Limburgse club moeilijk verbergen. Een meesterwerkje als accommodatie, een strak onderhouden veld, business Seats en uitgebreid diner inbegrepen, alles lijkt hier klaar voor een stap hoger. “Alleen de spelers moeten ook nog kunnen volgen” hoorden we een lokale supporter tussen de tanden sissen.

En helemaal ongelijk had de man niet. Diegem toonde zich vastbesloten om de mindere prestaties van de jongste weken door te spoelen en draaide de gashendel meteen open. Met een beetje goede wil kon je zeggen dat het evenwicht in de eerste helft nog bewaard bleef, een paar prikken aan beide kanten bleven zonder gevolg al mocht de poging van Gajanovic toch echt een reuzenkans genoemd worden. Hij schoot echter op de dwarsligger, de proloog zou blijken, voor een tweede speelhelft waarin Diegem een concerto van gemiste kansen ten tonele bracht.

Laat ons met het goede nieuws beginnen, Diegem speelde een dijk van een wedstrijd. Met veel druk op de bal, met mannelijke balrecuperaties en snelle combinaties en loopacties in de richting van het Peltse doel. Het doel dat verdedigd werd door een puike keeper Cypers, absoluut. Al zijn we er niet helemaal uit of een aantal reddingen dan wel van topklasse getuigden, of eerder met mazzel te maken hadden.

Feit is dat Diegem de bal niet tegen de netten kreeg. Hoe uitgesproken de kansen ook waren, de bal ging er niet in, het groeiend ongeloof allengs overhellend naar wanhoop. En zeker toen de voetbalwaarheid ook ditmaal keihard toesloeg zo’n twintig minuten voor het einde van de wedstrijd. Want hoewel de gastheren grotendeels overrompeld werden door de Diegemse furie, gaven zij ook wel geregeld blijk van voetballend vermogen. Bij één van de goede overnames schoot de Peltse spits Ebobo de bal ijskoud langs een kansloze Michiels.

Het zal toch niet waar zijn? Hoe keer je hiermee terug naar huis? Dit krijg je echt niemand uitgelegd, een paar handenvol doelkansen en dan een klets van jewelste tegen je kaak…

Gelukkig stonden toen twee heren van stand op voor Diegem. Jacobs en Dessaer, samen zo’n 1000 matchen in Nationale op de teller, besloten dat het welletjes geweest was. Na een zoveelste vrije trap of corner, fases waarbij zij geregeld mee in de vuurlinie schuiven, bleef de bal hangen in de buurt van de tweede paal waar Jacobs hem handig met de buitenkant van de voet voorbij de thuisdoelman in het doel legde. Meer verdiend kan je een gelijkmaker echt niet noemen.

Erop en erover, de Diegemse ogen kruisten elkaar en allen dachten ze precies hetzelfde. Een paar minuten voor het einde zocht De Bouw bij de zoveelste corner de kop van Dessaer en die buffelde  hem ongenadig voorbij de bijna-held van de avond. Gevolgd door een ontlading die heel wat frustraties van de Diegemse schouders wierp.

Voila, Diegem hoeft vanaf nu niet meer te kijken, niet naar omhoog, en ook niet naar beneden. Laat ons gewoon nog acht wedstrijden van dit kaliber op de mat leggen. En dan zien we vanzelf waar we aftikken.

Vermelden we nog dat nieuwkomer Ilias Benamar zijn eerste selectie en wedstrijdminuten maakte. Ilias speelde in de jeugdreeksen van Diegem, trok naar Anderlecht en o.a. Zulte Waregem en keert dit seizoen weer naar de haard.