K. DIEGEM SPORT

Klare taal.


Op de achtergrond de typische hellingen met hier en daar nog enkele serres die getuigen van het grootse verleden van het glazen dorp van Felix Sohie. De ooit zo geroemde druiventeelt (elke Hoeilaartse familie had wel een kas op het hof) moest plaats ruimen voor de moderne tijd, waarin verkaveling het pleit won. Naar ’t schijnt echter behoudt de Hoeilaartse druif haar kwaliteitslabel, gelukkig maar. In een ver verleden behoorde een vriendenmatch in Hoeilaart steevast tot de Diegemse voorbereiding van het seizoen, inclusief het bakje druiven dat elke speler mee naar huis kreeg. Mooie tijden, maar we dwalen af.

In dat decor dus, een wat schrale voetbalomgeving, goedgemaakt door een lekker lopend synthetisch veldje, moest Diegem aan de bak tegen de op één na laatste van de stand, nooit een cadeau dus.

Een goede waarnemer had het echter snel door. Wanneer Diegem het tempo ontwikkelde waartoe het in staat blijkt te zijn, zou de moedige thuisploeg moeten passen. In zo’n situaties kom je enkel jezelf tegen als voornaamste tegenstander. We zullen er dus maar eens een moderne dooddoener tegenaan gooien: te veel afval in het spel. Even sorteren: nonchalante passing in plaats van strak inspelen, te vaak de bal raken en een overbodig haakje waar een snelle voortzetting aangewezen is, of de ‘beslissende’ De Bruynepas willen geven, waartoe inderdaad, alleen De Bruyne in staat is. En dan krijgt de tegenstander de kans om de neus aan het venster te steken.  Michiels moest goed plat op een lage schuiver.

Zijn we te streng? Ja, natuurlijk. Want het liep bij momenten echt wel lekker. Voortdurend werden er meerderheidssituaties gecreëerd, vooral over de flanken. Maar als daar geen echte kansen uit voortvloeien en de openingsgoal blijft uit, dan wordt het tricky natuurlijk. Al was er ook wat pech mee gemoeid, Gajanovic scoorde, maar werd voor buitenspel afgevlagd. En hij haalde ook nog eens met een knap schot uit, maar de bal kwam niet verder dan de binnenkant van de paal.

Desondanks bleef de 0-0 op het bord tot op het rustsignaal. Zo geef je de thuisploeg moed, natuurlijk, en na de rust was er alweer een knappe Michiels nodig om Huybrechts van de 1-0 te houden. Maar toen brak het Diegemse feestje echt wel open. In het rumoer van een vrije trap ging De Mol aan Gajanovic hangen en Jacobs mocht de penalty verzilveren. Toen Gajanovic, na een voorzet van Denayer, de 0-2 binnenschoof werd de ban definitief gebroken. Hoeilaart nam risico’s, dreigde nog wel een paar keer met pogingen op afstand maar Michiels hield het hoofd koel. Gajanovic bouwde echter met plezier zijn hattrick uit en Beugoms prikte er verdiend ook nog eentje binnen.

Uiteindelijk toch een ruime zege van Diegem, dat bij momenten voetbal van een prima niveau op de mat legde. Slaagt Diegem erin om alle wisselvalligheid overboord te gooien? Een 7 op 9 is alvast een begin, met zo’n regelmaat ligt er een weg naar boven open... Zes ploegen, vier puntjes.