K. DIEGEM SPORT

Limburgse heimat


In de eerste speelhelft tekenden de verhoudingen zich snel af. Offensieve bedoelingen die vooralsnog strandden voor het echt gevaarlijk werd, een paar bescheiden mogelijkheden aan beide kanten waar de keepers raad mee wisten zodat de 0-0 stand bij de rust aanvaardbaar was.

Onaanvaardbaar echter was de situatie net voor de rust. De geroutineerde Smeets die na 20 minuten al ongemeen hard doorging op doelman Michiels en er met een minieme terechtwijzing glimlachend vanaf kwam, ging in een onschuldig duel met Beugoms kermend naar de grond. De Wellense supporters wisten zich zelf geen raad met het plaatsvervangende schaamrood op de wangen, toen ref Olaerts verdorie rood trok.

We kunnen het een Limburgse snaak van 20 lentes niet eens kwalijk nemen dat hij zich volledig laat inpakken door zijn geslepen gouwgenoten. De strategie van de ongetwijfeld slimme comités die de aanduidingen van de refs verzorgen, daar krabben we ons wel even achter het oor. In ieder geval, Diegem moest een speelhelft lang met 10 tegen 11 op zoek naar de driepunter. Dat je daarbij ook het risico loopt op een tegentreffer, neem je er voor lief bij.

Spaey gooide zich onverschrokken voor een poging van Bieniek, maar de rebound werd door Degeling binnengetikt. Wie dacht dat het Diegemse lot hiermee bezegeld was, vergistte zich. Diegem ging met momenten echt aan het voetballen. Een knappe combinatie, een voorzet van Frick en het hoofd van Gajanovic bachten de stand op 1-1.

Diegem wilde de volle buit. En kon hier ook aanspraak op maken toen eerst Denayer en wat later Frick doelman Rausin tot twee keer toe tot een knappe redding dwongen. Het recept voor de overwinning was duidelijk, de statische tegenstander aan flarden rijten met splijtende loopacties zonder bal, en elkaar dan ook snel bedienen. Een vijftal keren sneed Diegem op die wijze als een warm mes door de boter, maar evengoed strandden de mogelijkheden bij de verkeerde keuze.

En natuurlijk gaf Diegem, met z’n tienen dus, ook kansen aan de tegenstander. Michiels liet zich op enkele pogingen uit de tweede lijn nooit verrassen maar 10 minuten voor tijd viel een counter toch voor de juiste voet van alweer Degeling die er 2-1 van maakte. Het alles op alles offensief leverde niets meer op en de derde thuistreffer in de blessuretijd smukte de eindstand nog wat op voor de fortuinlijke Limburgers.

Diegem weet hoe het moet voetballen maar slaagt er niet in om een constante lijn aan te houden. Alleen daardoor belandt Diegem vandaag in de anonieme buik van het klassement, een plek waar niemand tevreden mee mag zijn.