K. DIEGEM SPORT

Langszij.


Tongeren, ooit speelde het in de jaren tachtig een paar jaar in eerste klasse, timmert via een paar fusies terug aan de weg. Het gemeenschappelijk project eerst met FC Hedera Millen en later met Heur VV moet de club op termijn haar grandeur van weleer terugbrengen. Na de promotie via de eindronde vorig seizoen, lijken de ambities eerder bescheiden. Zo wordt de huidige eerste plaats in de rangschikking weggewimpeld als verrassend en een potje punten opbouwen voor komende onzekere tijden. Maar dan mag je niet vergeten dat hier de nazaten verblijven van de Eburonen, het trotse volk dat in 54 VC Julius Caesar het vuur aan de schenen legde. Voor zo’n mannen is bescheidenheid strategie en als ze de kans krijgen zullen ze het niet nalaten.

Zaterdagavond en kunstgras, een combinatie die Diegem de jongste jaren weinig plezier opleverde. Maar de ploeg is ongetwijfeld aan het groeien en met de leider binnen de drie punten in het vizier voel je de goesting en de gretigheid zo toenemen.

De wedstrijd brak meteen open, twee tegenstanders die voluit voor de winst gingen, mooi. Diegem kende het eerst succes via Frick. Die kreeg wat ruimte om uit te halen en hij gaf de bal een ongrijpbare curve naar de kruising toe: 0-1.

Vreemd genoeg nodigde de voorsprong, noch de harde wind in het voordeel, Diegem uit om goed te voetballen. Hoewel het spel op en neer ging en de match best te pruimen viel voor de supporters, werd te vaak gekozen voor de lange bal richting Erdogan. En, gedragen door de wind, en dus onbespeelbaar voor aansluitende spelers, ging die meestal verloren. Toen de thuisploeg wel een keer voetballend doorheen de Diegemse linies drong leverde hen dat een penalty op. De jonge ref bleek geen partij voor de gewiekste routiniers in de Limburgse rangen en dus trok iedereen naar de kleedkamers met de 1-1 op de bordjes.

In de tweede speelhelft kwam Diegem veel beter uit de verf. Tongeren drong wel aan en er was zelfs een knappe Michiels nodig om tot twee keer toe de achterstand te voorkomen, maar de Diegemse prikken werden steeds gevaarlijker. Santoro dook slim op in de box en schoot de bal onhoudbaar voorbij de thuisdoelman, Diegem op voorsprong dus en de thuisploeg voor onoplosbare problemen. Want ze gingen dan wel op zoek naar de gelijkmaker maar konden de Diegemse overnames niet meer belopen. Het was wachten op de definitieve genadestoot, al bleef Diegem morsen met de mogelijkheden. En dus werd het Erdogan-time. De onberekenbare Diegemse spits zette jacht op een diepe bal en kwam gelijktijdig met de thuisdoelman op het leer. Hoe hij het fikst, geen idee, maar hij futselde het ding mee en werkte af in open doel, alweer een belangrijke goal, zoals snel zou blijken.

Gewonnen spel leek het maar Diegem verzuimde om het helemaal klaar te maken en toen nog één Tongerse aanval knap werd afgewerkt kwam er toch nog een spannende epiloog. Een paar ultieme scrimmages voor de muit van Michiels maar een wilskrachtig Diegem haalde de verdiende buit binnen.

En dus komt Diegem langszij rijden bij de Limburgers, helemaal vooraan in het peloton. Een peloton dat nog wel heel erg dicht bij elkaar hangt, waardoor van enige afscheiding nog geen sprake is. Maar Diegem raakt op toerental, maakte komaf met haar demonen van de zaterdagavond en andere synthetische onzin, en lijkt het iedere tegenstander moeilijk te kunnen maken. Als iedereen in alle omstandigheden keihard blijft werken, dan kunnen de extraatjes aan kwaliteit ten volle renderen. En dan worden de busreizen terug naar huis almaar plezanter….