K. DIEGEM SPORT

Goesting naar meer!


Op de voorlaatste speeldag van de competitie moest Diegem ‘iets’ zien te rapen op Sint Lenaarts, winnaar van de eerste periodetitel en fiere houder van een verdiende derde positie in de rangschikking. Geen cadeau dus. Het mag gezegd, Diegem verdient nu toch stilletjes aan de deelname aan de eindronde. Nooit uit de topvier geweest de hele competitie en met fris en vrank voetbal lang een onverwachte smaakmaker in deze reeks. Maar de prijzen worden aan de meet verdeeld en Diegem had nog minstens vier punten op zes nodig om met zekerheid te kunnen aanschuiven aan de onverwachte epiloog.

En hoewel groenwit geconcentreerd en vol goesting de tanden in haar opdracht zette sloeg het euvel van de vroege achterstand opnieuw toe. Een te slap wegwerken van de bal, gevolgd door een snelle overname van de thuisploeg en een pareltje van een afwerking: 1-0 na tien minuten en Diegem nog maar eens veroordeeld tot de achtervolging.

Maar de jongens harkten genoeg moed bij elkaar om Sint Lenaarts uit hun nest te roken. De thuisploeg, die de controle over de kleine voorsprong wilde behouden om zonder averij naar hun eindronde toe te werken, speelde nog nauwelijks een doelkans bij elkaar. Diegem drong meer aan, verspeelde wat mogelijkheden in de zone van de waarheid maar was toch op weg naar de gelijkmaker toen Bastin in de box knap wegdraaide van zijn tegenstander maar nog voor hij de bal simpel kon binnenduwen door de laatste verdediger in een innige omhelzing tegen de grond gewerkt werd. Een strafschop zo hoog als de Burj Khalifa-toren in Dubai (829m), maar tot verstomming van alle aanwezigen bleef het fluitsignaal uit. Jani, waar blijf je?

Het duurde even voordat Diegem de adrenalineboost na dit onrecht in de juiste richting kreeg. Weg van de oorzaak, op weg naar de rechtzetting. Toen het zover was, en zeker na wat bijstelling tijdens de rust, werden de druk op de tegenstander, de duels en de loopacties nog een stuk kordater zodat de thuisploeg het wel kon vergeten om in ralenti naar het eindsignaal  te puffen.

Omdat de gelijkmaker desondanks uitbleef werd de druk stelselmatig opgevoerd. Eerst met wat verschuiving, dan met aanvallend geïnspireerde wissels en uiteindelijk met Diegems’ laatste troefkaart: Pieter Jacobs mee de spits in. Met twee targets in de frontlinie, Bastin en Jacobs, werd de opbouw allengs overgeslagen. Doorkoppen van de diepe bal en hopen dat die eindelijk voor de juiste voet zou vallen werd het eenvoudige credo. Maar de negentigste minuut kwam eraan en tikte uiteindelijk helemaal weg. De scheidsrechter, die toen al lang door had wat er verkeerd gelopen was, maar desondanks overeind bleef en zijn partij correct afwerkte, voegde netjes een paar minuutjes toe.

En dus gebeurde het toch nog. Met alles in de frontlijn, Michiels verstuurde nu de lange ballen, verzeilde de laatste daarvan in de voeten van de ingevallen Laklia. Die trapte een schuiver naar doel, keeper Vermeylen weerde af maar de rebound viel voor de enige juiste voet. Die van een attent doorlopende Jacobs die de cool bewaarde en hem proper binnenschoof. Meer verdiend kan een gelijkmaker niet zijn. Vond ook de ref. Met een opgeluchte ademstoot maakte hij meteen een eind aan de partij en zo pakte Diegem het puntje dat in de afrekening het verschil kan maken. Volgende week is één punt genoeg voor de eindronde. Straf toch, nietwaar? Maar laat ons vooral niet gaan rekenen. Deze groep is een hecht team geworden en toonde vandaag alweer een bewonderenswaardige mentale weerbaarheid en veel goesting…